«Իմ մայրը դերձակ է եղել և կարի հետ իմ շփումը մանկուց է սկսվել: Եթե ինչ-որ փոքր դետալների մշակման կարիք էր լինում՝ իրեն օգնելու նպատակով անում էի»,- ասում է կար ու ձևի ուղին ընտրած Աստղիկ Խաչատրյանը:

Պատմում է՝ երիտասարդ տարիքում ցանկացել է Լ.Բրյուսովի անվան լեզվահասարակագիտական համալսարանում սովորել: Դա ինչ-ինչ պատճառներով չի ստացվել, ինքն էլ հետևել է մայրիկի օրինակին՝ կրթություն ստացել ու աշխատել կարի բնագավառում:

2008 թվականից դասավանդում է Ալավերդու արհեստագործական պետական ուսումնարանում՝ նախ որպես դերձակ-մոդելավորողների մասնագիտական առարկաների մանկավարժ, հիմա նաև՝ վարպետ:

Ըստ նրա՝ էկո պայուսակների գործածությունը ոչ միայն բնապահպանական տեսանկյունից է նախընտրելի, այլ նաև հարմար է բազմակի օգտագործման համար: Մյուս առավելությունն այն է, որ դրանք հնարավոր է պատրաստել ձեռքի տակ եղած կտորներից, անգամ՝ չօգտագործվող հագուստից, անձրևանոցից:

Հիշեցնում է՝ բնության մեջ պոլիէթիլենային տոպրակների քայքայման համար հարկավոր է առնվազն երկու հարյուր տարի, ուստի բոլոր քաղաքակիրթ երկրները անցել են էկո պայուսակների արտադրությանը:

Կարի արտադրության ինժեներ-տեխնոլոգ տիկին Աստղիկն անկեղծանում է՝ միշտ մտածել է կար ու ձևի առանձին սրահ ունենալու մասին, որտեղ հնարավորություն կունենա և՛ կար ու ձև դասավանդելու, և՛ պատվերներ ընդունելու, բայց դրա համար տարածք ու սարքավորումներ են հարկավոր, ինչի հնարավորությունը դեռևս չկա:

Ու թեև կար ու ձևը երբեք չի դիտարկել որպես բիզնես և դրանով զբաղվել է մտերիմներին օգնելու համար, բայց չի բացառում, որ ռեսուրսներ ու բավականաչափ ժամանակ ունենալու պարագայում իր ունեցած հմտությունները հնարավոր է վերածի նաև բիզնեսի: